De trein stopt. Ik sta op en stap de trein uit. Na het ontwijken van wat mensen stap ik de roltrap op. Die klimt langzaam naar boven. Ik sla automatisch linksaf. Ik ken het station op mijn duimpje. Ik loop door, tussen alle forensen loop ik richting de winkels. Ik ga ze niet in, ik heb een vergadering maar toch… er verschijnt een glimlach op mijn gezicht en niet vanwege die winkels. Als ik eenmaal het winkelcentrum uitben en ik op straat sta lach ik mijn tanden bloot.
Ik met een soort identiteitscrisis? Zou kunnen. Hmm.. Here’s the deal: Ik woon al mijn hele leven in Gelderland maar heb Brabantse roots. Ik voel me dan ook Brabander. Zeker nu ik elke dag richting Tilburg cross. Ik noem mezelf dan ook al langer dan vandaag "nepbrabander".
Maar daar blijft het niet bij. De 4 jaar die ik Utrecht heb rondgebracht hebben me ook trots doen maken op die stad. Ik weet niet wat het is. Het is niet zo dat de geur anders is, de lucht je laat grinniken, de grachten zo heerlijk ruiken en de kroegen zo anders zijn dan in Brabant. Ja, ok, dat laatste is wel een mini-beetje waar. Maar er zijn geen grote verschillen te vinden, en dat ligt vooral aan het feit dat de mensen wat anders van insteek zijn. Niet negatief, maar gewoon.. een klein beetje anders. Ik moet eerlijk toegeven, de eerste paar maanden dat ik in Utrecht rondhuppelde vond ik het een verschrikkelijke stad! Maar toen ik eenmaal de stad een beetje leerde kennen. Er zijn een heleboel mooie plekjes, mooie gebouwen, de werf, leuke kroegjes en natuurlijk de Dom. Niet dat ik ze ga bezoeken als ik een dag ga vergaderen, maar gewoon het weten dat het er is. De leuke herinneringen. Het gevoel. En daarom is "Utreg" ook een beetje mijn "Stadsje"
… maar dat leuke dialectje van me… No way Utrecht, die krijg je niet! 
…. maar dankzij 2.0, 3voor12, techniek en mobiel internet toch wel een 
lekker deuntje